Milica Đurđević: Rehabilitacija Stepinca je novo poglavlje ustaške politike!

0
2056

Na suđenju ustaškim zločincima u Zagrebu, jula 1947. godine,  na pitanje državnog tužioca kakva je bila svrha likvidacije tolikog broja ljudi u Jasenovcu, komandant logora Ljubo Miloš izjavio je: “Da se uništi Srpstvo, da se unište Srbi u Hrvatskoj!” Dve godine ranije upravo Ljubi Milošu Pavelić je dao jasne smernice tokom razgovora u emigraciji:”Glavni i jedini cilj Hrvata je iskoristiti gužve koje su nastale u ratu da se pokolju svi Srbi.”

Doktrina ustaške politike prema srpskom narodu se nije promenila, ali su i metode ostale iste: iskoristiti pometnju i nestabilnost u načetoj Evropskoj uniji za obračunavanje sa Srbima.

Naravno, Hrvati nikada u tome nisu bili bez međunarodne i logističke podrške. Deo političkog Zapada koristio je patološku mržnju prema Srbima da Hrvate učini svojim najboljim sredstvom za pritiske i ultimatume u miru, a zločine i progone u ratu.

Očigledno je da je Zagreb i dalje pouzdan instrument pojedinih zapadnih država za vršenje pritisaka na Beograd. To potvrđuju i poslednji potezi Hrvatske čije se rukovodstvo svojski trudi da ostavi utisak ozbiljne države, koja zaista o nečemu odlučuje u Evropi. Njana spoljna politika oduvek je svoj smisao pronalazila u neprijateljstvu prema Srbiji. Svojim insistiranjem na ulasku u EU, Srbija je dovela sebe u poziciju da o njenoj budućnosti odlučuje država kojoj je antisrpstvo jedina politička ideologija kroz skoro čitavu istoriju.

Iz Hrvatake su stizale razne depeše i poruke, među hiljadama leševa koji su plutali Savom i Dunavom, bili su i oni na kojima je pisalo: “Pravac Beograd-putuj kralju Petru!” Ustaše su za Srbiju slale i čamac sa dečijim glavama na kojem se nalazila napomena: “Meso za Jovanovu pijacu u Beogradu.” Mnogi su mislili da je hrvatsko društvo prezrelo taj deo svoje istorije, ali poruke koje danas stižu u Srbiju najviše podsećaju na retoriku uoči stvaranja NDH.

Svedoci smo tri procesa koja trenutno sprovodi Hrvatska.

Prvi je njen pokušaj da iskoristi svoju poziciju i direktno se umeša u unutrašnja pitanja Republike Srbije, insistirajući na suspendovanju Zakona o univerzalnoj jurisdikciji, koji ne osporava ni sama Evropska Unija, a kojim Srbija štiti svoje državne i nacionalne interese.

Naravno, to je samo nova doza hrvatskog licemerja, čiji je cilj prikrivanje elementarnih činjenica o odgovornosti za sukobe tokom devedesetih.

Hrvatska optužuje Srbiju za agresiju, iako je rat počeo napadima hrvatske policije i paravojnih jedinica na srpska sela, na srpske civile u gradovima i na regrute JNA o čemu svedoči Ivan Boljkovac, prvi Tuđmanov ministar policije. Daleko od ratnih linija, prema izjavi Tuđmanovog ratnog ministra Juzbašića, ubijeno je samo prema njegovoj evidenciji 700 srpskih civila, a sve ukupno, od Vukovara, preko Osijeka, Pakračke poljane, paviljona 22 u Zagrebu, Gospića, logora Lora u Splitu ubijeno je preko 2 000 srpskih civila, a za te zločine niko nikad nije odgovarao.

Tzv. “hrvatski branitelji”, odnosno pripadnici tada još uvek paravojnih jedinica ubili su tokom 1991. stotine i stotine civila, kao i regruta JNA. Кada bi pripadnici tih paravojnih jedinica bili uhvaćeni od strane JNA oni su se međusobno optuživali za pokolje srpskih civila. Možemo odmah zaključiti da nije Srbija izmislila optužnice nego ih je podigla na temelju svedočenja samih Hrvata, odnosno pripadnika hrvatskih paravojnih jednica koji su optuživali svoje saborce za zločine koje su zajedno počinili.

Кonačno, nije Slobodan Milošević rekao da mu treba rat da stvori svoju nezavisnu državu, nego je Tuđman 1992. u maju u govoru na Trgu Bana Jelačića u Zagrebu izjavio da ne bi bilo rata da ga Hrvatska nije htela.

Hrvatska je izazvala rat brisanjem Srba iz ustava, ukidanjem sredstava za opštine sa srpskom većinom, vraćanjem ustaških terorista i zločinaca iz emigracije, napadima na JNA kasarne i likvidacijama Srba i regruta JNA.

Drugi proces, kojim se direktno prekraja istorija je poništavanje presude i pokušaj rehabilitacije nadbiskupa Alojzija Stepinca.

Zbog svoje marginalnosti i slabog uticaja među širim masama, Pavelić i ustaše nikad ne bi mogle ni funkcionalno vladati Hrvatskom, a kamo li sprovesti genocid onolikih razmera, da nisu imali svu logističku i moralnu podršku Rimokatoličke crkve. Glavni “propovednici” ustaške genocidne ideologije na terenu su bili katolički fratri, a nadbiskup Stepinac ključni ideolog ustaške politike. On ih je nadahnjivao anti-srpskom mržnjom, on im je omogućio da zadrže i utvrde vlast, on je nakon smrti Stjepana Radića i povlačenja Vlatka Mačeka bio najuticajnija figura u Hrvatskoj.

Samo četiri dana nakon masakra u Glini kada su ustaše zaključale stotine Srba u crkvi i zapalili je, Alojzije Stepinac blagosiljao je Pavelića nazivajući ga “Božijih ruku delo”.

Rehabilitacijom glavnog ideologa zločinačke kvazi-države Hrvatska budi aveti istorije NDH, istovremeno pozivajući Srbiju da se odrekne svoje prošlosti.

“Među slovenskim zemljama, Srbija je simbolizovala fobiju Svete Stolice.”, govorili su strani eksperti za politiku Vatikana tokom 20. veka, a Hrvatska je i dalje ostala privržena tim starim maksimama, kao zemlja koja odbija da sagleda svoju političku prošlost i prođe kroz proces denacifikacije.

Naravno, oba ova procesa morala su biti poduprta i trećim – stvaranjem antisrpske atmosfere u samom hrvatskom društvu. Кao po komandi, orkestrirano se ispisuju grafiti na zidovima pravoslavnih crkava u Hrvatskoj, poziva se na linč preostalih Srba, nasilno se prekidaju kulturne svetkovine i duhovni sabori našeg naroda i sveštenstva u petrinjskoj parohiji i vrše svi oblici torture i kršenja verskih i nacionalnih sloboda.

U slučaju da nismo najbolje shvatili poruke hrvatske državne politike, pravo iz poslaničkih klupa hrvatskog sabora, Pero Ćorić, nam nedvosmisleno poručuje da će Hrvatska i Srbija ponovo ratovati.

Srbija, koja je podnela strašnu žrtvu u Prvom svetskom ratu, po cenu odstupanja od svojih nacionalnih interesa, podelila je svoju pobedu sa tada malobrojnim hrvatskim narodom, koji je bio na poraženoj strani i pružila mu priliku da dobije oblike državnosti. Danas se suočava sa pokušajima da se u njenu samostalnost i suverenost direktno upliću oni koji su na plećima srpskog naroda izneti iz austrougarske tamnice ropstva. Hrvatska koja se, lečeći komplekse zbog svoje veštačke državotvornosti, upinje da dokaže da je kadra da Srbiji postavlja ultimatume, zapravo time pokazuje svoju ništavost-jedini smisao njenog postojanja i jedini način da opstane na geopolitičkoj sceni je Srbija!

zavetnici.rs