Pupovac: Pet prioriteta za bolji život Srba u Hrvatskoj

0
100

Otvorena netolerancija i mržnja prema Srbima, isključivanje iz hrvatske istorije do negiranja zločina nad Srbima i naročito genocida počinjenog za vreme NDH, vidovi su istorijskog revizionizma i etničko-verskog nacionalizma u Hrvatskoj u poslednje četri-pet godina.

To kaže predsednik Samostalne demokratske stranke Srba (SDSS) i predsednik SNV, te zastupnik u Saboru Milorad Pupovac u autorskom tekstu za hrvatski nedeljnik Globus i iznosi pet prioritetnih pitanja koja treba rešiti za ostvarivanja prava Srbija u Hrvatskoj.

Kao prvo, Pupovac navodi poštovanje i primenu međunarodnih sporazuma, iskorenjavanje istorijskog revizionizam i etničko-verskog nacionalizma, zatim obrazovna i jezička ravnopravnost, kao i razvoj povratničkih sredina.

Peti i poslednji prioritet za Pupovca je razvijanje antiasimilacijske politike.

Podsetivši na četiri obavezujuća međunarodna sporazuma, čije bi aktiviranje kod strana potpisnica trebalo da bude prvo prioritetno pitanje u ostvarivanju prava Srba u Hrvatskoj, Pupovac kaže da status srpskih manjinskih institucija i participacija, suđenja za ratne zločine počinjene nad pripadnicima srpske zajednice, povratak izbjeglica i ostvarivanje Ustavnog zakona o pravima nacionalnih manjina, čine glavne sadržaje tog pitanja.

”U udžbenicima, u godišnjicama i važnim datumima i osobama, brišu se tragovi srpskog udela u hrvatskoj istoji. Na taj se način Srbe od prisutnih proizvodi u neprisutne, od domicilnih u nedomicilne, a Hrvate lišava saznanja o stvarnoj iistoriji njihovoj i njihovog društvenog prostora. Od nastojanja da Srbe iseli ili izbaci i iz hrvatske iistorije još je gore nastojanje zatiranja tragova, svesti, sećanja, te negiranje ili omalovažavanje istorijskog zločina genocida počinjenog prema Srbima u vreme Pavelićeve, ustaške Nezavisne države Hrvatske”, naveo je Pupovac.

Nabrajajući tri primera među brojnima, Pupovac kaže da je to HOS-ova ploča s ustaškim pozdravom “za dom spremni” na mestu gde je bila komanda ustaškog koncentracionog logora Jasenovac i podržavanje negiranjje da su ustaše tu počinile jedan od najmasovnijih i najstrašnijih zločina počinjenih u sistemima koncentracionih logora u tada od naci-fašista porobljenoj Evropi predstavlja nepojmljivo vređanje žrtava genocida (u većini zemalja, pa i u Hrvatskoj, kažnjivo delo) i simbolički povratak ustaštva u Jasenovac.

Drugi primer je, kaže Pupovac, negiranje majskog i julsko-avgustovskog pogroma u Glini i glinskoj pravoslavnoj crkvi Rođenja presvete Bogorodice, ometanje komemoracija, odsustvo službenih predstavnika lokalne i državne vlasti, preimenovanje Spomen doma, koji je podignut na mestu gde je bila crkva koju su ustaše nakon zločina porušile i uklonile, u Hrvatski dom (1995.).

To i uklanjanje spomen ploče sa zgrade doma zajedno s imenima ubijenih predstavlja simboličku radnju naknadnog “overavanja” ili legitimisanja tog strašnog zločina.

A zločin u Glini i glinskoj crkvi najmasovniji je zločin koji su ustaše počinile 1941. godine van sistema koncentracionog logora.

Većina je, podseća, ubijena u crkvi nakon što su se odazvali pozivu na “pokrst”.

I kao teći primer, Pupovac navodi skrnavljenje i uništavanje spomen-obeležja žrtvama u selu Sloboština 1991-1992. godine, nesankcionisanje počinitelja, neobnavljanje spomenika i zaobilaženje komemoracija na mestu gde su jedinice Maksa Luburića u 1942. godini počinile najmasovniji zločin izvan sistema koncentracijskih logora na području Hrvatske, ubivši 1368 mahom žena, dece i staraca, pretežno izbeglica s područja Kozare i Potkozarja, predstavlja sramotno stanje hršćanskog i političkog morala u našoj zemlji.

Pupovac, naime, ocenjuje da je nakon oslobađajućih presuda dvojici hrvatskih generala (Gotovina i Markač, novembar 2012.) i ulaska Hrvatske u Evropsku uniju (2013.) zaustavljen napredak u ostvarivanju izgubljenih i neostvarenih prava Srba u Hrvatskoj.

Govoreći o obrazovnim problemima Srba u Hrvatskoj, Pupovac kaže da je on troslojan, a što se službene upotrebe ćiriličnog pisma i srpskog jezika tiče, ona je u potpunom zastoju.

Ono što je ostvareno do 2014. zamrznuto je i pritisnuto mržnjom prema ćirilici.

Kada je reč o infrastrukturi i povratku, Pupovac kaže da zapostavljanje obnove i izgradnje infrastructure u područjima koje naseljavaju pretežno Srbi obeshrabruje, uprkos tome što je održivost života u tim sredinama deo Programa ove vlade, a posebno života manjinskih, domicilnih zajednica kao što je srpska.

Pupovac dalje navodi da s obzirom na izrazitu i više-manje trajnu antimanjinsku, naročito antisrpsku kampanju, koja se s više ili manje intenziteta vodi, s obzirom na razmere i učestalost govora mržnje i različitih oblika diskriminacije i netolerancije pripadnici srpske zajednice u Hrvatskoj žive s osećajem nedovoljne sigurnosti i nedovoljne slobode, te sa više ili manje izraženim strahovima.

tanjug.rs